Mijn Paradigma

Eerst en vooral, oneindigheid is geen hoeveelheid of nummer, maar een concept. Men gebruikt in de wiskunde soms wel "oneindig" als een hoeveelheid of getal, en dat geeft bepaalde mogelijkheden bij berekeningen. Maar dat is een axiomatisch trucje. Dat toont ons niet dat oneindigheid een effectief getal is. Een hoeveelheid heeft per definitie altijd een grens, een limiet. Oneindigheid heeft zo'n grens per definitie juist niet. We hebben in dit universum nog nooit iets waargenomen dat oneindig is. Niets. Er is geen enkele grond om aan te nemen dat er oneindige zaken bestaan. Sommigen beweren dat de ruimte oneindig is, maar de wetenschap is het hiermee niet eens. Volgens de wetenschap heeft de ruimte een grens, maar die grens breidt constant uit zelfs sneller dan de snelheid van het licht. Desalniettemin, op elk gegeven moment heeft de ruimte een welbepaalde grootte, en een grens. De ruimte is dus nooit oneindig.

Wat dan met oneindig klein? En dit is waar oneindigheid het meest toegepast wordt in de wiskunde.  Het al-da-niet bestaan van iets dat oneindig klein is, is afhankelijk van de veronderstelling dat we "iet" (materie, energie) oneindig lang kunnen opsplitsen. Maar ervaring toont echter dat zaken vaak hun eigenschappen verliezen naarmate dat ze opgesplitst worden. Bijvoorbeeld, als ik een A1 blad in twee snij, en ik gebruik een helft om een vlieger te plooien, en de andere snij ik nogmaals in twee. Dan heb ik een A2-formaat vlieger, en twee A3 bladen over. Hiermee kan ik een A3-vlieger plooien, en het tweede A3 blad snij ik nogmaals in twee. Ik krijg dan twee A4 bladen. Naarmate dat ik dit blijf voortdoen, zal ik op een bepaald moment blaadjes hebben die te klein zijn om nog een vlieger van te plooien. Papier verliest dus de eigenschap "plooibaar tot een vlieger" naarmate het in kleinere stukken gesneden wordt. De wereld van het hele kleine is niet hetzelfde als de wereld die wij zien. Een amoebe bijvoorbeeld, merkt nauwelijks iets van de zwaartekracht, maar de oppervlaktespanning aan de andere kant, vormt een belangrijk deel van zijn bestaan.

Dit brengt me bij een ander eigenschap van materie die niet intrinsiek is aan zijn kleinste deeltjes. Water heeft oppervlakte spanning, dit wordt gecreëerd door waterstofbruggen tussen verschillende moleculen. Dit komt omdat de moleculen polair zijn. Het O-atoom trekt harder aan de gemeenschappelijke elektronen van de covalente binding dan het H-atoom. Daardoor is het O-atoom delta (-) geladen (men spreekt in delta omdat deze lading slechts een fractie van een lading-eenheid is) en het H-atoom licht positief delta (+) geladen. De positieve pool van de ene molecule trekt de negatieve pool van de andere aan. Dit wil dus zeggen dat een enkele  H₂O molecule dus helemaal geen oppervlaktespanning ondervind. Als je de molecule dan opsplitst, verdwijnen zelfs de delta ladingen. Op een gelijkaardige wijze, kan men veronderstellen dat naarmate je moleculen, atomen, sub-atomaire deeltjes, quarks, of strings of wat dan ook opdeelt, dat op een bepaald moment de eigenschap "deelbaar in twee delen" wegvalt. Let wel, dit is speculatie, welke visie juist is weten we simpelweg niet.

• Newton ontdekte dat objecten met een massa elkaar aantrekken. Hij ontdekte ook dat er een verhouding is tussen de hoeveelheid massa, en de grootte van de aantrekkingskracht (F=ma). Maar, wat veroorzaakt die aantrekkingskracht tussen objecten met massa?
• Einstein ontdekte dat objecten met massa geodetische krommingen in de ruimte-tijd veroorzaken waarlangs andere objecten met massa lopen. Maar hoe objecten met massa die curven veroorzaken, of hoe de curven op hun beurt de objecten met massa manipuleren blijft ongekend. 
• Nog later in het standaardmodel van de deeltjesfysica, voorspelde men een nieuw boson (=boodschapper-deeltje) genaamd het graviton. Dit deeltje, waarna men nog steeds op zoek naar is, zou door objecten met massa afgevuurd worden, en zou de aantrekkingskracht veroorzaken. Hoe nu juist de massa veroorzaakt dat die deeltjes afgevuurd worden, en hoe die deeltjes andere objecten met massa manipuleren blijft weeral ongeweten.
• De string-theorie stelt dat alle deeltjes geen punt-deeltjes zijn maar strings. Simplistisch gezegd, een soort rubberen bandjes. De theorie stelt verder dat de eigenschappen van deeltjes, hoe ze met hun omgeving omgaan, bepaald wordt door de wijze waarop ze vibreren. Verder beweren sommigen nu dat het graviton de enigste gesloten string is, een lus tegenover alle andere deeltjes die open strings zouden zijn. Dat zou verklaren waarom ze zo moeilijk detecteerbaar zijn. Waarom bepaalde deeltjes in een bepaalde wijze vibreren, of hoe deze vibraties nu juist andere deeltjes manipuleren blijft wederom een vraagteken.

Vanuit deze visie op causaliteit, moeten we ook onze intuïtieve definitie van een mirakel bijschaven. Vaak denkt men dat wetenschappelijke theorieën de gebeurtenissen minder of zelfs helemaal niet miraculeus maken. Maar al deze wetenschappelijke theorieën verklaren helemaal niet waarom de zaken gebeuren. Dus deze fysische gebeurtenissen zijn even miraculeus als een niet fysisch of meta-fysisch fenomeen zou zijn. Het geeft ook een geheel nieuwe kijk op de plausibiliteit van metafysische gebeurtenissen. Enkel omdat iets beschreven is, wordt het niet plots minder wonderbaarlijk. Dus je kan dan ook stellen dat iets dat niet omschreven is in wetenschappelijek theorien niet minder plausibel kan gebeuren.

Er zijn vele zaken op te merken met betrekking rond bestaan. De filosofie omtrent het al dan niet bestaan gaat hand in hand met filosofie over "de tijd". Indien "eternalism" juist blijkt te zijn in tegenstelling tot "presentism", dan moeten we onze visie over wat bestaat en niet bestaat herzien. Aangezien ik een hele pagina daaromtrent heb, zal ik er hier niet verder over uitwijken. Meer daaromtrent hier.

Maar waarover ik het hier wou hebben, is het domein van bestaan. Domeinen is een term die je waarschijnlijk kent vanuit de wiskunde, maar die ook in the filosofie bestaat. Als je een concept zoals priem-getallen als voorbeeld neemt, dan kan je een domein definiëren dewelke alle getallen welke die eigenschap hebben omvat. Je kan zo'n domein omschreven door een opsomming, zoals: P={1,2,3,5,7,13,17,...}. Maar dat vormt wel een probleem voor oneindig grote domeinen. Als alternatief kan je een domein omschreven door de criteria om ertoe te behoren te omschrijven. Zoals: P={a: a∊ℕ; (∀ b: b∊ℕ) a/b=a ∨ a/b=1 ∨ (a/b)∉ℕ}. Of in het Nederlands:

Het domein van de priemgetallen (P) ={ Alle getallen genoemd "a", voor de welke geldt:

1. "a" is een natuurlijk getal
2. Voor elk natuurlijk getal genaamd "b", is de deling van a/b ófwel gelijk aan "a" ófwel gelijk aan "1" ófwel geen natuurlijk getal meer.
   }

Deze domeinen kunnen we dus ook gebruiken om in plaats van getallen, concepten te beschrijven. Bijvoorbeeld het domein S, dat wetenschappelijke wetten bevat:
S={f=ma, P=UI, E=mc², ...}
S={l: l=[WET]; l is gebaseerd op empirische testen; l is falsifieerbaar; l voorspelt testbare resultaten}