Mijn Paradigma

Mijn vader was atheistish en mijn moeder is Katholiek, althans op trouwen en begrafenissen gaat ze naar de kerk, maar verder niet. In onze opvoeding drongen onze ouders ons geen van beide visies op, maar spoorden ons aan om zelf onze conclusies te trekken. We (mijn zus en ik) gingen echter wel naar Katholieke scholen. En als we in het weekend bij onze grootouders bleven slapen, dan namen die ons ook mee naar de kerk. En in het prille begin was ik wel gelovig, of toch tenminste bereidwillig om te geloven. Maar dan na een tijdje komen de vragen. Ik denk dat ik zo rond 6 jaar oud moet geweest zijn. Ik zat in de kerk met mijn grootouders en begon te denken. Er weren een hele hoop zaken in de katholieke leer die gewoon vals leken en die ik maar moeilijk kon geloven. Verder zag ik geen enkele aanweizing van God's bestaan. En mijn ervaringen leerden me dat ik zelfs vertrouwenspersonen niet kon vertrouwen, laat staan mijn vertrouwen te legen in een wildvreemde priester. Gevoelsmatig wist ik wel dat het woord God weinig betekenis had als die god niet omnipotent en omniscient was. Uiteraard kende ik die terminologie nog niet op die leeftijd. Maar ik wist wel, als er een god is, dan moet die mij toch horen! En dan kan die toch alles! Dus dacht ik, dan vraag ik het toch gewoon zelf? En ik dacht bij mezelf (onder het voornemen dat god mijn gedachte kon lezen):
O, god als je echt bestaat, laat het dan weten, geef me een teken. Laat die lamp vallen, ... laat een vogel tegen dat raam vliegen, ... enzovoort. uiteraard gebeure dat niet. Nu ik besefte dat dat geen bewijs was. Misschien wou hij gewoon niet antwoorden? Ik denk niet dat hij daartoe zou verplicht zijn. Dus probeerde ik nog in een laaste ijdele poging: "Als jij mijn geen reden kunt geven om te gevoven, dan zie ik er ook geen nut van in, dan kies ik maar om niet te geloven." . Uiteraard nog steeds geen antwoord.

Jaren gingen voorbij en mijn atheisme groeide. Het was een cirkelvormig paradigma. In de kerk had ik besloten om atheistisch te zijn, ook al erkende ik de mogelijkheid van God's bestaan. Maar later vergat ik dit weer. En voor je het weet zit dat paradigma rond je heen als een spinneweb. Elke draad steunt op de andere en maakt het geheel een klein beetje sterker. Om een klein voorbeeldje te geven. Toen een leraar voor het eerste in het lager onderwijs sprak over hoe volgens de wetenschap tijdreizen mogelijk zou zijn, dan dacht ik: wat een zever is me dat. Uiteraard kende ik toen de relativiteits theorie nog niet, en wist ik niet wat een wormgat was, zelfs niet wat de fysica was. Maar ik redeneerde, de enige mogenlijkheid dat tijdreizen mogelijk is, is als het verleden blijft bestaan nadat het paseert. Dat wil dus zeggen dat verleden en heden naast elkaar blijven bestaan als verschillende podiums in het leven van de mens. Maar zo'n visie is knap lastig, want wat zorgt dan voor de samenhorigheid tussen die verschillende stadia. Je zou bijna een God nodig hebben die alle leidt, en zo'n god bestaat niet, dus zo'n visie van tijd is onjuist. zie je, ook al was het een keuze niet te geloven gebruik ik zonder meer die keuze direct om op verder te bouwen en mijn wereldvisie te bepalen.

Rond mijn elfde zat de relatie van mijn ouders in een grote crisis. Mijn vader was manish depresief, tot het punt dat hij zelfmoordneigingen had. Hij was te trots om zo'n zaken met een psychiater te gaan bespreken. En mijn moeder; die juist ontdekte dat hij weeral een affaire had; was ook niet echt capabel om zijn depressie te helpen. Maar ons alleen achterlaten vond hij blijkbaar onverantwoord, dus besloot hij dat de meest etisch verantwoorde keuze was om ons eerst te proberen vermoorden vooraleens zelfmoord te plegen. Mijn moeder zag dit blijkbaar al een poosje aankomen, en had dus uit voorzorgsmaatregelingen de shotgun van mijn vader bij de grootouders verstopt. In blinde woede zocht hij zijn heil dan bij een vlindermes. Ik kwam naar beneden vanuit mijn kamer omdat ik geroep hoorde. Ik sta in de gang, en mijn hart pompt voor zot, terwijl ik kijk naar de gesloten badkamerdeur. Zou ik ze opendoen of niet? Na weldoordachte argumentatie, open ik uiteindelijk de deur. "Doe die deur toe, ga terug naar je kamer!" roept m'n moeder me toe, en dan naar mijn zuster: "Vlug pak dat mes en verstop het, ik weet niet hoelang ik hem nog kan tegenhouden". Het rare is, alhoewel ik exact weet wat er gebeurt is, alhoewel ik weet dat ik het gezien heb, en alhoewel ik me kan inbeelden hoe zoiets er waarschijnlijk zou uitgezien hebben, alhoewel ik jaren de tijd gehad heb om dit trauma te verwerken, ben ik tot op heden niet in staat te herrinneren wat ik toen juist zag. Ik herinner me daar in de deuropening te staan, maar het visuele beeld is gewoon niet meer terug te roepen. Nadat ik de deur weer dichtdeed ging ik terug naar mijn kamer om met mijn Lego's te spelen; bang dat mijn moeder elk moment kwaad naar boven zou komen, en me de les zou spelen omdat ik niet geklopt had voordat ik de deur opendeed. Maar als ze uiteindelijk naar boven kwam, was ze niet kwaad. Ze zei me dat m'n vader gaan drinken was, en dat ik mijn valiesen moest maken omdat we bij mijn tante gingen overnachten. Van het weinige vertrouwen in de mens dat ik tot dan nog had bleef er verder niet veel meer te bespeuren. Laat staan geloof in God.

Nu, begrijp me niet verkeerd, uiteindelijk is mijn band met mijn vader weer hersteld geraakt, tenminste in de mate dat zulke gebroken relaties ooit hersteld kunnen geraken. En na de scheiding gingen we in de weekends nog op bezoek bij hem. en na de geboorte van mijn halfzusje, begon ik mijn stiefmoeder zelfs als familie te beschouwen. Ik zou zelfs zeggen, hoe raar dit ook mag klinken dat na een tijd mijn verstandhouding met mijn vader op latere leeftijd zelfs veel beter was dan die met mijn moeder, ondanks dat iedereen met gezond verstand zou oordelen dat wat mijn vader gedaan had, of toch probeerde te doen veel erger was. Maar misschien had dat eerder iets te maken met het feit dat mijn vader nooit zijn wil op mij heeft proberen opdringen terwijl mijn moeder dat constant wel deed, en zelfs voor de meest banale zaken mijn wil probeerde te breken op autoriteit. Mijn vader aanvaarde me echter altijd voor wie ik was, en maakte zich geen zorgen of ik er al dan niet bijhoorde. Of misschien is het eerder omdat ik al enkele jaren ouder was. Of misschien kon ik zijn motivatie beter begrijpen. Mijn vader had een anarchistisch tintje. He was rebels tegen elke vorm van blinde autoriteit. He verdedigde me zelfs ten opzichte van de leerkrachten als zij een drama maakten omdat ik een of andere arbitraire onlogische regel niet wou volgen. Later leerde ik dat hij tijdens zijn jeugd dezelfde problemen had op school met zijn leerkrachten als ik, dus ik heb zeker een bepaalde empatie voor het leven dat hij geleid heeft.

Met mijn groeiend atheisme had ik het steeds moeilijker om morale waarden te vinden. In feite was het zelfs eerder een ineenzaken i.p.v. een zoektocht. Tegen m'n 16 was ik al een zware drinker en roker. Ik ging somes tot 5 dagen in de week 's avonds feesten en dronk gemakkelijk een halve fles vodka op een avond. Bij alles wat ik deed stelde ik mij de vraag: "welk voordeel haal ik daar uit". En ik was sluw genoeg om de personen rondom me te manipuleren om zo m'n wil te kunnen doordrijven, maar niet slim genoeg om door te hebben dat ik op beurt gemanipuleerd werd.

Op een bepaald moment ging ik nog een stapje verder en probeerde ik met enkele vrienden wat wiet te roken. Wat we niet wisten, was dat de wiet met lsd bespoten was. Ik had toen een hele fles bessenjenever binnen en merkte eigenlijk zeer weinig van de effecten. Een van mijn vrienden, was echter volledig aan het trippen. Hij begon toen wartaal te spreken, maar raar genoeg bleek diegene die de wiet gebracht had hem te begrijpen en hadden ze een hele conversatie waar de omstaanders inclusief ik geen jota van begrepen. Dan plots blijkt de sfeer te veranderen en zie ik dat mijn vriend onrustig word. Hij heeft plots geen zin meer in zijn "conversatie". Hij stelt zich recht en neemt angstig enkele stappen achteruit. Bijna wankelt hij recht een meer in terwijl hij iets mompelt over elfen; hij zei: "hé, elf!!" Na een tijdje krijgen we hem weer bij zijn zinnen we verplaatsen ons naar een danscafe, genaamd de "5 voor 12".

De volgende dag gingen we opnieuw proberen. Mijn vriend had geen zin, we hadden hem nochtans gevraagd om mee te komen. Toen hij me even aleen had zei hij me nog: "vraag me niet waarom, maar je zou beter ook niet met hem meegaan". Maar ik ging me niet laten van mijn stuk brengen gewoon omdat hij de vorige dag er niet tegen kon. Ik had de vorige dag geen effect gevoeld, dus zelfs als het vandaag wel zou werken, dan zou het effect nog steeds zo sterk niet zijn als bij hem. Dus deze keer was het enkel die jongen die de wiet gekocht had en ik. We zaten aan een verlaten garage-box park met een geweldige echo. Deze keer had het wel effect. Dat is een van de angstaanjagende gebeurtenissen van m'n leven. Die gast z'n hele gezicht begon te veranderen. Het was net of er zat vuur achter zijn ogen. Weet je, als je je vinger voor een lamp houdt, dan ziet je huid fel oranje-rood, doordat de dunne delen van je vlees wat licht doorlaten. Wel dat is net als wat ik zag, zijn oogkassen hadden diezelfde kleur, net alsof er een lichtbron net achter zijn ogen zat. Daarnaast had hij nog zo'n korte akelige fake lach die koude rillingen over heel mijn rug zond en me telkens weer verstijfde. Ik was ervan overtuigd dat hij de duivel was. Eerst was ik in ontkenning en probeerde ik het weg te lachen. Maar hoe langer het duurde, en hoe indringerende vragen hij begon te vragen, hoe meer ik overtuigd werd dat Ik was gestorven en dat hij voor zijn entertainment een psychologisch spelletje met mij aan het spelen was. Mijn volgende reactie was wanhoop. Alle kracht leek uit mijn lichaam te vloeien. Na de joint had ik een cigaret opgestoken, maar nu kon ik zelfs mijn hand niet meer bewegen ik keek naar de cigaret. Ze was bijna opgebrand, en de vuurbal kwam vlak aan mijn wijs- en middenvinger. Maar ik vond zelfs de moed niet om mijn hand zodanig te bewegen dat de cigaret zou vallen. Dan probeerde ik mij eruit te praten: "Wat heb ik gedaan om dit verdienen?" Hij antwoord: "Ik denk dat jij dat beter weet dan ik" Ik weet niet waarom, misschien dacht hij dat het grappig was of nog steeds een spelletje was. Dit ging zo nog een tijdje voort, en alles wat ik zei had hij gelijk een antwoord op. Maar de hele conversatie kwam me bekend voor, het leek verdacht veel op de wartaal van de vorige dag. De nonsens conversatie waar ik de dag voordien weinig belang aan hechte had nu plots een heel nieuwe dimensie. Dat is echter, slecht de helft van de conversatie. De andere helft ging telepatisch, of dat beelde ik me toch in. Dus dacht ik; dit heeft geen nut, hij weet toch al wat ik ga zeggen. De cigeret zit nu mijn huid te verbranden. In paniek kijk ik naar mijn hand en probeer te schatten hoeveel energie het me zou kosten om de cigaret kwijt te raken. Mischien wordt ik dit na een tijdje wel gewoon? Nee, niet deze pijn, deze pijn kan ik niet wegbeelden, deze pijn blijft gewoon erg pijn doen. Heel traag hef ik mijn hand op en schud ik de cigaret met een absoluut minimuum aan beweging weg. Maar ik kan dus toch bewegen. Wankelig stel ik me recht en begin ik weg te gaan. "Pas op!" roept hij. Ik kijk achter me en het was net of er een meer lag, ondanks dat ik wist dat ik me aan die parking bevond, en er dus enkel kiezelstenen lagen. Ik loop in een boog rond het denkbeeldig meer. Hij roept en vraagt: "Waar ga je heen?" Ik wou naar huis, maar wou niet dat hij me volgde, dus probeerde ik hem op een dwaalspoor te brengen en antwoorde ik: "naar de 5 voor 12". De drugs versterkte het effect van de echo daar, en het weergalmde in mijn hoofd, "voor twaalf ... aalf ... elf". Dan besefte ik waar mijn vriend het de vorige dag over had. Ik ging bijna zeggen: "he, elf!!" Maar dan dacht ik, nee dat heeft hij ook al gezegt, ik moet uit dit patroon proberen komen. Naarmate ik aan het stappen ben lijkt het effect van de drugs te verminderen. Hij blijft achter me aan lopen, en zegt met een kleine hint van bezorgdheid in zijn stem: "Wat scheelt er, waar ga je plots heen?". Onovertuigd door de emotie in zijn stem antwoord ik kort en kwaad: "Moet ik dat echt zeggen?" terwijl ik zo snel als mijn uitgeputte lichaam toelaat vooruitstap. "Ja, ik begrijp er niets van, wat is er gebeurt?" De atmosfeer leek langzamerhand te veranderderen en naarmate we in een minder verlaten deel van de stad komen begin ik hem weer het voordeel van de twijfel te geven. En terwijl we -nu naast elkaar- stappen, probeer ik hem uit te leggen hoe ik de conversatie van daarjuist ervaren had terwijl ik probeer zoveel mogelijk oogcontact te vermeiden. We komen toe in het Baudeloopark. Normaal zou er op dit uur weinig of gen volk zijn, maar aangezien het gentse feesten zijn, zit het er nu vol. Hij vraagt me om even neer te zitten. en alhoewel we omringd van volk zatten, zittent in groepjes her en der in het park leken we nadat ik me neerzette weer plots heel aleen. Het geroezelmoes van de talrijke conversaties worden overstemt door een repetitief orgelgeluid en de mensen en objecten worden vaag, met vertikale fijne zwarte strepen erin. Als het ware alsof de hele omgeving een projectie was van een ouderwetse filmprojector. Een projectie die vastzat in een repetitieve lus, en blijkbaar nog synchroon met de repititiviteit van het ouderwetse orgel. Zijn oogkassen lichten weer op. Wel ik zeg "weer", maar tot dan toe had ik doelbewust niet meer naar zijn ogen gekeken. De conversatie gaat weer voort waar ik ze daarjuist onderbroken had om weg te gaan. Ik stap weer recht en ga weg. Opnieuw vraagt hij me waar ik naartoe ga. Ik begin te roepen en maak een scene voor heel het park: "Waar ik naartoe ga? Ik ga in de tegenovergestede richting van u! Ga weg van mij, in welke richting ge ook maar wilt, en ik zal de tegengestelde weg op gaan.". Een beetje beschaamd rondkijkend stopte hij me te volgen. Uitendelijk kom ik thuis. Ik leg m'n zonnebril naast de koffiezet als ik binnenkom, en denk dan: oh nee, dat deed ik gisteren ook al, ik ben nog steeds niet uit het patroon ontsnapt. Ik kruip in bed met de gedachte dat ik de volgende dag weer het zelfde zou moeten ondergaan. Maar ik denk, blijkbaar laat hij me nu met rust, dus kan ik net zo goed proberen slapen.

Nu, het lastige was, iemand die een bad trip van vliegende olifanten of pratende colaflesjes heeft, die kan dat de volgende dag makkelijk weglachen en denken: wat een onzin. Maar is de duivel onzin? Ik geloofde er niet in, maar ik was er wel bang van. Ik wou het niet geloven, maar ik kon het ook niet weerleggen. Hoe bewijs je het niet-bestaan van iets of iemand? Na het weekend ging ik naar de dokter, ik wou mijn bloed laten controleren. Ik wou met zekerheid weten wat ik had ingenomen. De dokter wist me te vertellen dat dit niet in het bloed gecontroleerd werd maar wel in urinestalen, maar dat het na 2 dagen nog moeilijk te traceren is als het maar eenmalig gebruik is. Wat er die dag juist gebeurt was, wat er echt gebeurt was en wat ik me ingebeeld had. Of ik mijn verstand verloren heb of het een supernatuurlijke ervaring was. Ik weet het niet, maar ik hecht daar nu ook geen belang meer aan. Wat wel belang heeft is, het effect dat het op mij had. Wel naast dat ik enkele maanden met een nachtlampje aan sliep, als ik dan al kon slapen, was het grootste effect dat ik me beter begon te gedragen. Uiteraard eerst gewoon uit pure angst. Maar na een tijdje begon ik de positive gevolgen van die omekeer in te zien en nadat de angst geleidelijk aan wegebte bleef ik me vast houden aan die minder egoistische levenswijze.
Een tweede effect van heel dit, was dat de vraag van: "bestaat God nu wel of niet?" weer actief bezig hield. Ik had nog steeds dat paradigma rond m'n hoofd waarin het zeer moeilijk is om in God te geloven. Een van de draden van dat web bevoorbeeld was de causaliteit. Ik was ervan overtuigd dat alle handelingen en keuzes een natuurlijk gevolg was van chemische reacties in het brein. Niets meer dan opvolgen van impulsen. Dat wil zeggen dat we geen vrijheid hebben maar enkel de wetten van de fysica volgen. Geen keuze wil dan ook zeggen geen verantwoordelijkheid. Dus een religie met hemel en hel is helemaal niet logisch. Dat zou zijn als een computerprogrameur die een programma met fouten schrijft en dan kwaadgeweg zijn programma straft omdat het niet goed werkt. Dus ondanks dat ik nu betere intenties had was ik nog steeds niet zoveel beter af. Ik was zoals een blinde die de weg zoekt. Alles op de tast af zoekend, en hier en daar struikelend. Naarmate ik meer en meer struikelde begon ik weer meer en meer in mijn oude gewoontes te hervallen en alles een voor een te rechtvaardigen. "Het doel rechtvaardigt de middelen"; "Extreme omstandigheden vragen extreme maatregelen"; "Moraliteit lost geen problemen op." De vooraad one-liners was onuitputbaar, en ik besefte zelfs niet waar ze vandaan kwamen. Maar ongeacht hoeveel van die verdraaide redeneringen binnenslopen, had ik zo nu en dan nog een nachtmerry naar die bad trip verwijzend.

Nog enkele jaren paseren, en ondanks dat ik nu al genoeg ervaringen zou moeten gehad hebben om de waarheid in te zien blijf ik koppig in die neerwaardse spiraal vast. Mijn karakter en gedragingen waren nog steeds "aanvaardbaar" tenminste vanuit het beperkte zichtpunt van mijn omgeving. Maar binnenin voelde het aan als chaos. Ik voelde me alsof ik leefde op de rand en dat als ik niet goed oplette ik in verderf zou vallen. Telkens als ik poogde om mezelf onder de loep te nemen kwam ik vingers te kort om de problemen in m'n hoofd te tellen. Door de verste hoeken van mijn geest te onderzoeken plekken van perversie van het hart en slechtheid tegen. En mijn enige "medicijn" was nog steeds alcohol. Maar geregeld mijn hersens uitschakelen maakte de zaken uiteraard erger. Ik was echter nog steeds gepasioneerd door wetenschap. Van mijn atheistische paradigma uit was dat de eneige weg tot kennis. Dat was de enige hoop op antwoorden, en verlossing. Zelfs al zou er geen antwoord bestond dan kon ik toch ten minste proberen de zaken te begrijpen. Niet gewoon het mechanisme, hoe de zaken werken. Tuurlijk is dat wel tot op zeker zin interesant, maar dat is bijzaak. Wat ik naar zocht is de rode draad. Wat is dit allemaal. Het universum, het leven, wat is de tijd, en waarom is tijd. Hoe is het. Hoe werken we psychologich, is er een reden achter? Wat is de zin van het leven, hoe vul je dat best in?
Dan op een dag, zat ik op een forum te debateren en had ik plots een déja vu. Nu merkwaardig genoeg blijken deja vu's bij mij meestal gepaard met plotse ontdekking. Als ik iets nieuws ontdek en dat kan iets heel betekenisvol, of iets zeer banaal zijn, heb ik vaak een déja vu. Meestal zelfs begint het gevoel van die déja vu al voor de ontdekking. En dan begin ik de gedachten anders te bekijken zodat de déja vu me als het ware lijkt te leiden tot de ontdekking. Dat klinkt gek, maar ik weet niet hoe ik het beter kan uitleggen. Mijn opeenvolgende posts in verschillende onderwerpen op hetzelfde forum gingen respectievelijk over een film genaamd memento, over de ontologie van de tijd en tenslotte over een eindwerk dat iemand van het forum moest maken over "de waarheid" En vraag me niet naar de exacte link tussen al die zaken, of de exacte gedachtegang die toen in men hoofd ronddwaalde te reproduceren. Maar op de een of de andere manier besefte ik plots dat ik een volledig verkeerd beeld van "de tijd" had. Je weet wel, die conclusie die berust was op mijn keuze van geloof. Die conclusie die ik gemaakt had na te horen van mijn leerkracht dat sommige wetenschappers geloven dat tijdreizen mogelijk is. En het wonderbaarlijke was dat, naarmate ik dan die speciefike draad van mijn paradigma wegtrok, het hele spinneweb begon te ontrafelen. Om hier even kort uit te leggen wat ik in meer detail uitleg in deze pagina:

Als je de wetenschappelijke visie van wat tijd is bestudeerd en specifiek vanuit speciale relativiteits theorie, dan kom je tot een beeld dat in de filosofie four-dimensionalism wordt genoemd. Dat houdt in dat tijd een dimensie is zoals de 3 ruimtelijke dimensies. En dat die vier één geheel vormen (space-time). Objecten zijn ook vierdimensioneel. En als je zo'n vier dimensioneel object in stukjes zou snijden dan heb je een hele hoop 3 dimensionele schijfjes zoals wij ze waarnemen. Dat wil zeggen, net zoals je 3-dimensioneel lichaam verschilende delen heeft (je voet, je hand, je romp, ...) Zo heeft ook je vier dimensioneel lichaam verschillende delen (je 3D lichaam als je 2 jaar was, je voet van toen je 9 jaar was, je lever van je 12 tot je 16 jaar, ...) en zo kun je oneindig veel deeltjes of opsplitsingen bepalen. Maar het frapante hieraan is, zulke vier dimensionele objecten zijn bewegingsloos! Beweging en tijd zijn dan slechts illusies. Net zoals een beweging in een film een illusie is die gecreert wordt door stilstaande beelden rap na elkaar te projecteren. Zo is dan ook tijd en beweging een illusie van de verschillende 3d schijfjes ven je 4d lichaam. Nu, dat wil zeggen dat je een ziel hebts, iets immatrieel dat door je lichaam reist, door die verschillende schijfjes, het is als het ware de projector die de beweging veroorzaakt. Dus zo viel mijn hele paradigma ineen.

Nu wat ik hier schrijf is maar een gedeelte ervan. Een paradigma valt niet zo snel als 1,2,3 uiteen. Er zijn nog een hele hoop kleine gebeurtenissen die normaal als betekenisloos zouden geclaseert worden maar die op de juiste tijd en op de juist plaats mij verder van mijn oorspronkelijk paradigma wegleidde. Om een voorbeeld te noemen, ik ben de vertaling van de Koran aan het lezen, en kan me even niet concentreren omdat ik gefocussed ben op een bepaald filosofies probleem. Om even mijn gedachten te verzetten ga ik naar de living en zet de tv aan met een willekeurige knop, toevallig zet ik het op een post waar ik normaal nooit naar kijk (althans toen niet, nu wel) en juist op dat moment was er een programma bezig dat over dat filosofies onderwerp ging. Ik weet het klinktenorm clichématig, maar het waren echt een hele tekenen, die als pijlen allen dezelfde richting wezen.

Ik had enkele Turkse vrienden, maar zij zijn, hoe zal ik het diplomatisch zeggen, "niet praktiserende moslims". Ik had in het verleden al vaak over religie met hen gesproken, maar ze wisten daar zelf te weinig over. Een van hen zie echter elke keer het zelfde. "Heb je ooit de Koran gelezen?". Na nee te antwoorden zei die altijd: "Wel dan heb je niets zinvol te zeggen behalve speculatie." Ik vond dat een beetje gemakkelijk van hem, vooral omdat ik wist dat hij zelf de Koran ook nooit gelezen had, hij stak dat trouwens ook niet weg. Dus ik dacht, ik lees hem zelf, zoek er de fouten in, en dan is zijn mond lekker gesnoerd. Maar tot zover had ik dat steeds uitgesteld. Maar dan enkele dagen na die déja vu las ik ergens over de mirakels van de Koran. Hoe in bepaalde verzen verwijzingen zouden zijn naar diepe wetenshappelijke kennis. Sinds wetenschap mijn grootste passie was, en ik sowieso al een tijdje van plan was de koran te lezen begon ik dus, nog steeds met de intentie weliswaar om fouten te zoeken. Maar dat veranderde snel. Niet alleen was ik niet in staat om ook maar één foutje in het geheel te vinden. Maar wat ik las ging al mijn verwachtingen te boven. Een zee van emoties ging door mij heen. Angst en geborgenheid, blijdschap en triestheid, in gradaties waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Ik werd overwelmd door de diepgang. Het boek was gewoon perfect. Het getuigt ook van een enorme kennis van de psychologie, want ondanks dat het op het eerste zicht chaotich, van de hak naar de tak springend lijkt, speelt het juist perfect in op structuur van de geest, wat je het gevoel geeft dat dit boek naar jouw persoonlijk is gericht. Het beantwoord al mijn vragen. Het nodigt me uit om na te denken. Het kent me beter dan ik mezelf ken. Het kent het universum beter dan de wetenschappers. En dat alles zonder de literaire stijl van het geheel eronder te laten leiden, dat merk je zelfs als je maar een vertaling leest. Die literaire stijl is er zelfs naadloos op geintegreerd. De conclusie was overduidelijk. Dit is niet door een mens hondereden jaren geleden geschreven. Dat kan gewoon niet. Nog steeds kritisch, maak ik in mijn hoofd een lijstje. Kan het gewijzigd zijn, misschien komt het van aliens, misschien is dit door de loop der jaren aangepast, of misschien ...
Ik probeer maar ik kan geen goed antwoord vinden. Of beter, ik kan er wel een vinden, maar ik kan geen excuses vinden om dat ene antwoord niet te moeten aanvaarden. Ik kan niet anders dan aanvaarden, de enige logische verklaring, dit boek zegt de waarheid. Ik herriner me toende laatste keer dat ik tot God bad. In feite, ik hoef het me zelf niet te herrineren. De koran doet dat in mijn plaats. Het verhaalt over hoe de ongelovigen in tijden van nood en machteloosheid bidden en de volgende dag weer ongelovig verder gaan. Nee, dat kon ik niet maken. Alles wat ik gevraagd had heb ik gekregen. Waaraan verdien ik zo'n voorkeursbehandeling en begeleiding? Hoe slecht is mijn positie, en hoe genadevol en barmhartig is God! Op dat moment geloofde ik. Ik geloofde nog niet het hele abc. Ik wist niet wat te denken van de hadeeth, en de verschillende leerscholen en zo. En het duurde een tijdje tot ik de zuivere Islam gevonden had. En nu nog steeds heb ik nog veel te leren. Ik heb nog veel te groeien. Maar dat moment was als een lichtschakelaar. Eindelijk had ik een houvast om op voort te bouwen. En ja, tuurlijk, dit paradigma is even cirkelvormig als het vorige. Maar het verschil is als dag en nacht. Ik kan me haast zelfs niet meer inbeelden hoe ik het zolang heb uitgehouden zonder dit geloof. Eindelijk is het universum zinvol. eindelijk besef ik dat ik toch niet op de verkeerde planeet woon. Men kan me misschien vragen: Als je erkent dat ook je geloof een cirkelvormige redenatie is. Hoe verantwoord je het dan? Wel, dat hoeft niet. Ik volg het omdat ik geloof dat het juist is en dat is voldoende. Hoe kiest men paradigma's? Welke methode bestaat er om een puur objectief wereldbeeld te vormen? Is het uiteindelijk niet voor iedereen een kwestie van persoonlijke voorkeur?

Als ik de atheistische lezers slechts met een raad zou kunnen achterlaten; wat zou dat zijn?