Mijn Paradigma

Vaak beschouwd men de ruimte onvoorwaardelijk; intuïtief ge-weg ziet men ruimte als een abstract concept. Ruimte is waar de dingen zijn, of beter nog, waar er niets is, is er lege ruimte. Maar zo'n visie is onjuist volgens de fysica. De ruimte is een materieel construct opgebouwd uit deeltjes en energie.

In de fysica; volgens het “standaard model van de deeltjesfysica” kunnen alle deeltjes gerangschikt worden als of “fermionen” of “bosonen”. [Deze fermionen zijn alle deeltjes die met materie te maken hebben, bosonen zijn de deeltjes die boodschapperdeeltjes die de 4 gekende natuurkrachten (zwaartekracht elektromagnetische kracht, sterke kracht en zwakke kracht) veroorzaken.]
Dit standaard model heeft een eigenaardige stelling over waaruit die fermionen bestaan. Eerst en vooral, merkte men dat elk fermion in twee varianten voorkwam. Materie en antimaterie. En deze twee heffen elkaars bestaan op! Het standaard model verklaart dit door te stellen dat beide uit hetzelfde basis-deeltje bestaan. En door te stellen dat, deze basis-deeltjes hun eigenschappen veranderen naargelang de ruimte waarin ze zich bevinden. Volgens het standaard model is de ruimte als een soort schaakbord met lege vakjes. Sommige vakjes hebben een negatieve lading, sommige een positieve. Als we in alle negatieve vakjes zo'n basis deeltje zetten, en de positieve vakjes leef laten, dan hebben we een lege ruimte, een vacuüm. Als we ook een deeltje in een positief vakje steken, dan nemen we dit waar als materie. Als we andersom een negatief vakje leeg laten, zien we dat als anti-materie. Dat is dus waarom antimaterie en materie elkaar opheffen. Het basis deeltje dat teveel is in het ene vakje vult gewoon het vakje waar er een deeltje te weinig was. Deze theorie gaat dus nauw samen met de alternatieve visie over dimensies, waar dimensies graden van beperkingen zijn i.p.v. Graden van vrijheid. De ruimte is een soort “behouder” waarin de materie vast zit, gebonden aan z'n 3 dimensies.

Deze paragraaf is een overgang naar de volgende pagina over de “tijd”. Snelheid, is afstand gedeeld door tijd. Diegene die ruimte intuïtief ge-weg als abstract zien, hebben algemeen een gelijkaardige visie over de tijd:
Tijd is een meting van beweging in de ruimte!
En sommigen zullen zelfs beweren dat zonder verandering of beweging, er zelfs geen tijd zou bestaan. Net zoals ze denken dat zonder materie, er ook geen (lege) ruimte zou bestaan. Een vaak vermeld argument voor deze intuïtieve visie, is dat men nog nooit tijd heeft kunnen waarnemen onafhankelijk van een beweging. Maar, we hebben ook nooit ruimte kunnen waarnemen zonder beweging! Ons zicht is afhankelijk van de beweging van fotonen, ons gehoor van de trillingen van deeltjes, onze geur, smaak en tast zijn afhankelijk van onze receptoren en de beweging van de elektrische impulsen in onze zenuwen. Zonder bewegingen, als alles vastgevroren zou zijn, zouden we dus niets kunnen waarnemen. Ik zou dus als argumentum ad absurdum kunnen stellen:
Ruimte is een meting van beweging in de tijd!
En Ik zou evenzeer ook extreem kunnen zijn en stellen dat zonder beweging er geen ruimte zou bestaan. Uiteraard is zo'n tegen-argument als zijn naam doet vermoeden absurd. Meeste mensen zouden zeggen, het is niet omdat je de ruimte dan niet meer zou kunnen zien, dat ze niet meer bestaat. Maar dit antwoord kan natuurlijk ook ten opzichte van het eerste argument over het al dan abstract zijn van de tijd. Het enige fundamentele verschil tussen de ruimte en de tijd is onze vrijheid daarin. In de ruimte zijn we actief vrij, terwijl we de tijd passief doorkruisen. Wat er ook van zij; het is van deze pagina al duidelijk dat ruimte en tijd nauw met elkaar verbonden zijn.